ในยุคที่มนุษย์ทั้งหลายไม่เข้าวัดเพื่อฟังธรรม มีแม่หมาตัวหนึ่งชวนลูกหมาไปฟังธรรม แต่ทางไปวัดนั้นต้องผ่านป่าช้าที่ทิ้งซากศพของมนุษย์ ด้วยความเคารพในธรรม แม่หมาจึงรีบเร่งลูกเพราะกลัวจะไปไม่ทันฟังธรรม ส่วนลูกหมามีความหิวมาก จึงอ้อนวอนแม่ขอกินศพมนุษย์ ว่า
แม่หมา :: "เจ้าจะกินตรงไหน ไวบอกแม่ "
ลูกหมา :: "รสดีแท้ ตาผี ไม่มีสอง"
แม่หมา :: "อย่าเลยลูก ตามัน แส่แต่มอง ทั้งโขนหนัง นั่งจ้อง กระจกเงา จะหาแล แต่สิ่ง ที่สวยงาม อย่านะเจ้า จะทราม ขืนกินเข้า"
ลูกหมา :: "ถ้าอย่างนั้น กินหูมัน ได้ไหมเล่า"
แม่หมา :: "หูมันเฝ้า แต่จะฟัง เสียงสอพลอ "
ลูกหมา :: "แม่จ๋า มันคงไม่ฟัง พระสั่งสอน ลูกขอวอน กินจมูก ได้ไหมหนอ"
แม่หมา :: "อย่าเลย ถ้าเจ้าหยิ่ง ในเหล่ากอ มันชอบพอ แต่จะดม กลิ่นดีดี"
ลูกหมา :: "ถ้าอย่างนั้น ลูกจะกิน ลิ้นมันนะ"
แม่หมา :: "ตายล่ะ! สับปลับ ปล้อนปลิ้น ลิ้นคนนี่ ปากว่าชอบ นิพพาน อย่างโน้นนี้ แท้จริงซี สังสารวัฏ เต็มอัตรา"
ลูกหมา :: "ถ้าอย่างนั้น ฉันกินมือ ได้หรือแม่"
แม่หมา :: "อัปรีย์แท้ เทียวลูก มือคนหนา หน้าไหว้ หลังหลอก ต่อครูบาทั้งเข่นฆ่า เฆี่ยนตี พ่อแม่ตัว"
ลูกหมา :: "อย่างนั้น ลูกจะกิน ตีนของมัน"
แม่หมา :: "ลูกเอ๋ยนั่น มันร้าย อยู่ใช่ชั่ว ไม่ย่างเท้า เข้าฟังธรรม ประจำตัว เดินไปทั่ว แต่ทาง แห่งอบาย"
ลูกหมา :: "แม่จ๋า ลูกขอกิน หัวใจผี"
แม่หมา :: "อย่านะ นั่นกาลี น่าใจหาย ตัวกู ของกู อยู่นั่น นะลูกชาย คนใจร้าย โสมม เสียสิ้นดี"
ลูกหมามองดูศพ ด้วยดวงตาอันเหยียดหยาม แล้วแลบลิ้นถ่มน้ำลายรด แล้วว่า
"อ้ายชาติชั่ว เรียกตัว ว่ามนุษย์ ผลที่สุด ไม่มีดี อะไรนี่ อนิจจา หมาไม่กิน ขำสิ้นดี เสียแรงที่ แสนฉลาด ไอ้ชาติคน ฯ"
คัดลอกจาก: http://www.nsitez.net/ncottage/index.php?s...amp;#entry27429
Reply With Quote
