ข้อคิดจากคนตาบอด

เคยเห็นคนเหล่านี้บ่อยครั้งในตอนที่ไม่ได้ทำงานอยู่ตรงหน้าคอมพิวเตอร์เครื่องที่ผมทำงานอยู่ด้วยนี้ ไม่ค่อยสะกิจเท่าไร แต่พอมาได้อ่านบทความนี้เข้่า ก็ต้องมองย้อนกลับ เราใช้ภาพที่เห็นตัดสินมากกว่าจิตใต้สำนึกของเรามองมากเกินไป ขอบคุณสำหรับบทความดีดีเตือนสติเรา

อ่านแล้วรุ้สึกดีจัง

ซึ้งเลยคะ

ซึ้งอ่า ;) ช่างเป็นรักที่บรืสุทธื๊จริงๆ เป็นรักที่เกิดจากความเข้าใจการ เห็นอกเห็นใจการ รักแบบนี้คงเป็นระกที่อยู่การยื่นเนอะ
ไม่เหมือนสมัยนั้ ที่ว่าคบการไม่เท่าไรก็ขอเป็นแฟนการแร้ว คบการได้ไม่นานก็เลิกการ เพราะเกิดจากการไม่เข้าใจการ ไม่้เคารบและให้เกียรติซึ่งการและการ เห้อออ อยากมีรักแท้แบบนี้ม้างจัง *-*

เป็นเรื่องที่ดีมากเลยครับ
อ่านแล้วซึ้งมากมายเลยครับทำให้คนตาดีๆน่าคิดบ้าง
ถ้าเราตาบอดเราอาจไม่ต้องการในหลายๆสิ่ง
เหมือนกับคนตาบอดอะครับที่มองไม่เห็น

เพิ่งเจอกับตัวเองมาเต็มๆ
บางทีคนที่เราจับมือเดินมาด้วยกัน
แล้วเราก็วางใจเค้ามาตลอด
ว่าจะเดินจูงมือกันไปจนสุดทาง
กลายเป็น..ความว่างเปล่าไปซะแล้ว
แบบไม่ทันตั้งตัวเสียด้วย..
....
เสียใจแบบกดเอาไว้ลึกๆ
....
พอได้มาอ่าน
....
ปล่อยวางได้อย่างไม่น่าเชื่อ
ขอบคุณค่ะ
....
เข้าใจมากที่สุดตรงที่
"คนนอนดึกอย่างเรา..."
คงเพราะแบบนี้เลยถูกทิ้งไม่รู้ตัว

อ่านแล้วน้ำตาจะใหล มะมีอะไรมากมายกับ คำว่า

ขอบคุณครับ

สำหรับ ข้อความที่กินใจใครหลายๆๆคน

ร่วมไปถึงตัวผม

ตาทำให้เกิดกิเลสครับ เห็นโน่นเห็นนี่ ก็อยากได้ อยากมี ถ้าไม่เห็นเสีย ก็จะตัดกิเลสได้ส่วนหนึ่ง ทุกอย่างมีข้อดีข้อด้อยเป็นของตัวเองเนอะ ^^

โอ้โห ซึ้งจัง อ่านเเล้วได้ข้อคิดีๆ ทั้งนั้น

อ่านแล้วซึ้งดีครับ เป็นข้อคิดสำหรับใครหลายคนเลย

บอกได้คำเดียวว่า " โดน "

และขอเสริมอีกนิดครับ ผมว่า สังคมทุกวันนี้มันทรามลงไปมากครับ การแบ่งปัน เอื้อเฟื้อ เผื่อแผ่ ซึ่งกันและกัน ในสังคมของคนหมู่มาก
ในปัจบรรบันนี้ หาได้ ยากมากครับ ซึ่ง เหมือนว่า เดี๋ยวนี้ ผู้ที่พิการณ์ทางสายตา ถูกมองว่าน่า สมเพส เวทนา เป็นอย่างยิ่ง

แต่หากคิดในทางกลับกัน พวกเขาก็หาเลี้ยงตัวเองได้ ในขณะที่ ใครบางคนยังแบมือขอสตางค์จากพ่อแม่
คนเราอย่าดูกันที่ รูปลักษญ์ภายนอกเลยครับ ดูกันที่จิตใจ ดีกว่า