ความสุขของพระมหากษัตริย์
หนึ่ง ปีที่ผ่านมา......
เราใส่เสื้อเหลือง
เราใส่สายรัดข้อมือสีเหลือง
คนนับแสนไปนั่งรอเป็นชั่วโมงๆ หน้าพระที่ นั่งอนันตสมาคมเพื่อจะได้เห็นพระพักตร์ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเพียงไ ม่ กี่นาที
วันนั้น ในขณะที่ทั้งโลกเริ่มเชื่อศรัทธาใน ระบบการปกครองโดยมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข เราได้แสดงให้โลกได้เห็นว่ามี ประเทศเล็กๆ ประเทศหนึ่งที่คนทั้งชาติยังซื่อสัตย์จงรักภักดีต่อราชวงศ์จักรี และพระมหากษัตริย์อันทรงเป็นที่รักยิ่งของคนไทย
.....สิบสองปีที่ผ่าน มา......
พระบาท สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพระประชวรหนักด้วยโรคหัวใจเพราะทรงงานหนักเกิน ไป
ในขณะเดียวกัน สมเด็จพระราชชนนีก็ทรงพระ ประชวรหนักอยู่ ณ โรงพยาบาลศิริราชเช่นกัน
เรายังจำรูปในหนังสือพิมพ์ที่พระบาทสมเด็จ พระเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินไปทรงเยี่ยมพระราชชนนีไม่กี่วันหลังจากการผ ่า ตัดใหญ่ถวาย พระหัตถ์ข้างหนึ่งกุมอยู่ที่พระอุระ และในพระหัตถ์อีกข้างหนึ่งทรง ถือม้วนแผนที่กรุงเทพฯ เพราะน้ำกำลังท่วมกรุงอยู่
ยังจำกันได้ ไหม ?
..... 34 ปีที่ผ่าน มา.....
วันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 เป็นครั้งแรกในรัชกาลที่เกิดวิกฤติด้านการเมืองรุนแรง ที่สุด
วันนั้น นิสิตนักศึกษาและประชาชนนับหมื่น นับแสนเดินขบวนประท้วงรัฐบาล เหตุการณ์ร้ายแรงยิ่งขึ้น ตำรวจทหารยิงประชาชน ใน ขณะที่นิสิตนักศึกษาก็เผาสถานที่ราชการ เกิดกลียุคทุกหย่อมหญ้า คนไทยฆ่าคนไทย ด้วยกันเอง
คืนนั้น สถานีโทรทัศน์ทุกช่องถ่ายทอดสดจาก พระราชวังสวนจิตรลดา พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงมีพระราชดำรัสกันคนไทยทุกคน ว่า ' คนไทยจะฆ่าคนไทยด้วยกันไม่ได้ ทุกอย่างต้อง สงบโดยฉับพลัน '
และทุกอย่างก็สงบโดยฉับพลัน
หลังจาก นั้นไม่นาน มีฝรั่งคนหนึ่งมาถามผมว่า ' เป็นไปได้อย่างไร ที่คนๆ เดียวจะมีอำนาจ เหนือคนทั้งประเทศได้อย่างนั้น?'
ผมไม่ได้ตอบ แต่ตอนนั้นใจผมคิดถึงประโยค ที่ มรว. คึก ฤทธิ์ ปราโมชฯ ได้ให้สัมภาษณ์กับสถานีโทรทัศน์ BBC ว่า พระองค์ทรง เป็น 'SOUL OF THE NATION' หรือ ' จิตวิญญาณของคนไทยทั้ง ชาติ '
ยังจำกัน ได้ ไหม ?
แล้ววันนี้เรากำลังทำอะไรกัน อยู่ ?
เราสร้างค่านิยมผิดๆ ว่าคนที่ประสบความสำเร็จคือคนที่มี เงินมากที่สุด
เราโกงทุกครั้งที่มีโอกาส
เราเรียกร้องประชาธิปไตยโดยคิดถึง แต่ ' สิทธิ' แต่ลืมคำ ว่า ' หน้าที่ '
เรากำลังฆ่ากันเองทุกวันในภาคใต้
เราสร้าง ' กฎหมู่' ให้ เหนือ ' กฎหมาย '
เราเดินขบวนประท้วงในทุกอย่างที่เราไม่เห็น ด้วย
เราก้าวร้าวต่อกัน เราแตกแยกกัน
และทั้งโลกกำลังจับตา มองเราอยู่
เราเคยหยุดคิดกันบ้าง ไหมว่า
พระบาทสมเด็จพระเจ้า อยู่หัวของเรา
จะทรงเสียพระทัยเพียง ใด ?
80 ชันษาของพระองค์ท่าน หากเปรียบกับคนธรรมดา ก็สมควรที่จะได้พักเต็มที่ ได้รับการดูแลและระมัดระวังเป็นพิเศษ ไม่สมควรที่จะ ตรากตรำทำงานหนัก หรือกระทบกระเทือนใจแต่อย่างใด
แต่กลับเป็นว่า ในปีที่ ครบ 80 ชันษาของพระองค์ท่านยังต้องทรงงานอยู่ตลอดเวลา ทั้งๆ ที่ทรงต้องอยู่ภายใต้การถวายการดูแลของคณะแพทย์
พระองค์ต้องรับทุกข์ของ คนไทยทั้งชาติ
ความสุข ของพระมหากษัตริย์พระองค์นี้ ไม่ใช่จะประทับอยู่ในพระราชวังใหญ่โตสวยงาม แห่ ล้อมด้วยข้าราชบริพาร
หากแต่ความสุขของพระมหากษัตริย์พระองค์นี้ คือ เมื่อประชาชนของพระองค์ท่านรักสามัคคีกัน รู้จักความพอเพียง และมี สติ- เพียงเท่านี้ เอง
แล้ววันนี้เรากำลังทำ อะไรกันอยู่ ?
หรือนี่คือการแสดงความ กตเวทีต่อพระมหากษัตริย์ของเรา ?
ขอให้พระองค์ทรงพระเจริญ
