มีช่างไม้สูงอายุคนหนึ่งต้องการจะเกษียณตัวเอง
ก็เลยบอกความต้องการดังกล่าวกับนายจ้างเกี่ยว
ความต้องการของตนเอง
ที่จะเกษียณและใช้ชีวิตที่หรูหรากับภรรยา
ซึ่งช่างไม้ก็บอกว่าเขาอาจจะเสียดายค่าจ้างที่จะได้รับ
แต่เขาก็ต้องการที่จะเกษียณ
นายจ้างบ่นเสียดายดายที่จะต้องสูญเสียช่างฝีมือดีไป
แต่ก็ได้ขอร้องให้ช่างคนนี้ช่วยสร้างบ้านให้อีกสัก 1 หลัง
ช่างไม้ผู้นั้นก็ตอบตกลง
ครั้นพอบ้านสร้างเสร็จ
ก็พบว่ามันไม่ใช่งาที่เป็นฝีมือของช่างคนนี้เลยแม้แต่น้อย
งานที่ออกมาก็เป็นงานแค่เปลือกนอก(จอมปลอม)
วัตถุดิบที่ใช้ก็ด้อยคุณภาพ
มันช่างป็นการจบชีวิตช่างฝีมือดีที่ไม่สวยหรูเอาซะเลย
และเมื่อนายจ้างสำรวจงานชิ้นนี้ของช่างผู้นี้
นายจ้างก็ได้ยื่นกุญแจให้แล้วบอกกับช่างไม้ว่า
"นี่คือบ้านของคุณ"
ช่างไม้ถึงกับตกตะลึง (ยืนอึ้งด้วยก็ได้) จนทำอะไรไม่ถูก
"ผมขอมอบให้คุณเป็นของขวัญวันแต่งงาน"
นายจ้างพูดขยายความต่อ
เมื่อช่างไม้ได้ยินเช่นนั้น
ถึงกับตกใจและอุทานกับตัวเองว่า
น่าละอายจริงๆ
ถ้าเขารู้สักนิดว่ากำลังสร้างบ้านของตัวเองอยู่
เขาก็คงตั้งใจสร้างให้ดีกว่านี้
เช่นเดียวกับพวกเราที่กำลังสร้างชีวิตของตัวเราเอง
ด้วยการสั่งสมสิ่งต่างๆวันละเล็กวันละน้อย
และบ่อยครั้งที่เราไม่ได้ใช้ความพยายามอย่างที่สุด
ในการสรรสร้างชีวิตของตนเอง
และเมื่อวันๆหนึ่งมาถึงเราก็จะตระหนักว่า
เราต้องใช้ชีวิตอยู่กับ...ทุกสิ่งทุกอย่าง...
เราจะทำทุกอย่างให้ดีขึ้น
แต่ความจริงหาได้เป็นเช่นนั้นไม่ .....
เพราะพวกเราทุกคนก็คือช่างไม้
หรือแม้แต่กำลังเลือกกำแพงให้กับชีวิตตัวเอง
ดังคำพูดที่ว่า
"ชีวิตก็คือสิ่งที่เราสร้างด้วยตัวเราเอง"
ทัศนคติ และ
ทางเลือกต่างๆที่พวกเราได้เลือกกันในวันนี้
ก็เสมือนกับการสร้าง"บ้าน" (ชีวิต)
ที่เราจะต้องอยู่กับมันให้กับตัวเอง
credit postjung
