มนุษย์ทุกคนมีลักษณะหลงตัวเอง (Narcissism) ไม่มากก็น้อย
ทั้งนี้อาการ "หลงตัวเอง" ไม่จำเป็นต้องแปลว่า ความหลงผิดคิดว่าตัวดีที่สุด หล่อ/สวยที่สุด ฉลาดที่สุด ฯลฯ
ความหลงตัวเองขั้นพื้นฐานที่สุดของมนุษย์คือการเอา "ตัวเอง" (ego) เป็นศูนย์กลางของโลก กล่าวคือมนุษย์มีปฎิสัมพันธ์ต่อสิ่งแวดล้อมภายนอกโดยเอาตัวเองเป็นแกนกลางเสมอ
ดูเผินๆ ความรักคือการที่เรา ไปสร้างสัมพันธ์คนๆหนึ่งที่ไม่ใช่เรา หากแต่เมื่อพิจารณาให้ดีแล้ว บุคคลที่เราไปรักจะมีลักษณะอะไรบางอย่างที่สะท้อนความเป็นเราไม่มากก็น้อย พูดอีกอย่างก็คือ เรามีแนวโน้มที่จะรักภาพสะท้อนของเราเอง และนั่นแหละคืออาการ "หลงตัวเอง" แบบหนึ่ง
ที่ล้ำลึกไปกว่านั้นคือ มนุษย์เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางของโลกมากเสียจนบางครั้ง แม้แต่เวลาที่เกลียดใคร เอาเข้าจริงนั่นก็เป็นการรังเกียจลักษณะอะไรบางอย่างที่เป็นตัวตนของตัวเอง
อยากจะยกตัวอย่างด้วยวรรณกรรมเรื่อง The Wind is my Mother
ตัวละครเอกเล่าว่าในวัยเด็กลุงของเขาพาไปเดินเที่ยวที่สะพานข้ามแม่น้ำแห่งหนึ่ง ขณะที่เดินๆอยู่ลุงกถามเด็กชายว่าเห็นอะไรในแม่น้ำ
"เห็นภาพสะท้อนของผมครับ" เด็กชายตอบ
"ทีนี้ลองโยนไม้ท่อนนี้ลงไปตรงเงาของหลานนะ"
หลานชายทำตาม และลุงก็ถามต่อไปว่า "ทีนี้หลานเห็นอะไร"
"หน้าผมมันเบี้ยวๆไปครับ"
"ชอบไหมล่ะ หน้าตาแบบนั้น"
"ผมว่าผมคงไม่มีทางเห็นหน้าผมอย่างในเงาตะกี้หรอกฮะ" เด็กชายว่า
"เมื่อหลานเจอใคร แล้วนึกไม่ชอบขึ้นมาทันทีทันใด จงจำไว้เลยนะ หลานรัก ว่าหลานกำลังเห็นภาพสะท้อนของหลานเอง ทั้งนี้เพราะหลานย่อมมีอะไรบางอย่างในตัหลานซึ่งหลานไม่ชอบเอาเสียเลย และหลานอาจไม่รู้ตัว เมื่อหลานได้ไปเจอไอ้ความไม่ชอบที่ว่านี้ในตัวคนอื่น หลานก็จะไม่ชอบคนๆนั้น แต่ที่จริงแล้ว หลานกำลังแสดงอาการไม่ชอบตัวหลานเองต่างหาก จงจำเรื่องนี้ไว้เสมอนะ"
