ความสุขของพระมหากษัตริย์
หนึ่งปีที่ผ่านมา
เราใส่เสื้อเหลือง
เราใส่สายรัดข้อมือสีเหลือง
คนนับแสนไปนั่งรอเป็นชั่วโมงๆ หน้าพระที่นั่งอนันตสมาคมเพื่อจะได้เห็น
พระพักตร์ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่เพียงไม่กี่นาที

วันนั้น ในขณะที่ทั้งโลกเริ่มเสื่อมศรัทธาในระบบการปกครองโดยมี
พระมหากษัตรืย์เป็นประมุข เราได้แสดงให้โลกได้เห็นว่ามีประเทศเล็กๆ ประเทศหนึ่ง
ที่คนทั้งชาติยังซื่อสัตย์จงรักภักดีต่อราชวงศ์จักรี และพระมหากษัตรืย์อันทรงเป็นที่รักยิ่งของคนไทย


***สิบสองปีที่ผ่านมา***

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพระประชวรหนักด้วยโรคหัวใจเพราะทรงงานหนักเกินไป
ในขณะเดียวกัน สมเด็จพระราชินีก็ทรงพระประชวรหนักอยู่ ณ โรงพยาบาลศิริราชเช่นกัน

เรายังจำรูปในหนังสือพิมพ์ที่พระบาทสมเด็จพระเข้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินไปทรงเยี่ยม
พระราชชนนีไม่กี่วันหลังจากการผ่าตัดใหญ่ถวาย
พระหัตถ์ข้างหนึ่งกุมอยู่ที่พระอุระ และในพระหัตถ์อีกข้างหนึ่งทรงถือม้วนแผนที่ กรุงเทพ เพราะน้ำท่วมอยู่

??? ยังจะกันได้ไหม ???

***34 ปีที่ผ่านมา***

วันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ.2516 เป็นครั้งแรกในรัชการที่เกิดวิกฤตด้านการเมืองรุนแรงที่สุด

วันนั้น นิสิตนักศึกษาและประชาชนนับหมื่นนันบแสนเดินขบวนประท้วงรัฐบาล
เหตุการณ์ร้ายแรงยิ่งขึ้น ตำรวจทหารยิงประชาชน ในขณะที่นิสิตนักศึกษา ก็เผาสถานที่ราชการ
เกิดกลียุคทุกหย่อมหญ้า คนไทยฆ่าคนไทยด้วยกันเอง
คืนนั้น สถานีโทรทัศน์ทุกช่องถ้ายทอดสดจากพระราชวังสวนจิตรลด
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงมีพระราชดำรัชกับคนไทยทุกคนว่า
"คนไทยจะฆ่าคนไทยด้วยกันไม่ได้ ทุกอย่างต้องสงบโดยฉับพลัน"

และทุกอย่างก็สงบลงโดยฉับพลัน

หลังจากนั้นไม่นาน มีฝรั่งคนหนึ่งมาภามว่า "เป็นไปได้อย่างไร ที่ คนๆ เดียวจะมีอำนาจเหนือคนทั้งประเทศได้อย่างนั้น?"

เราไม่ได้ตอบ แต่ตอนนี้นในใจคิดถึงประโยคที่ มรว.คึกฤทธิ์ ปราโมชฯ ได้ให้สัมภาษณ์กับสถานีโทรทัศน์ BBC ว่า
พระองค์ทรงเป็น "SOUL OF THE NATION" หรือ "จิตวิญญาณของคนไทยทั้งชาติ"

***ยัง จำกันได้ไหม***

แล้ววันนี้เราทำอะไรกันอยู่

เราสร้างค่านิยมผิดๆ ว่าคนที่ประสบความสำเร็จคือคนที่มีเงินมากที่สุด
เราโกงทุกครั้งที่มีโอกาส
เราเรียกร้องประชาธิปไตยโดยคิดถึงแต่ "สิทธิ" แต่ลืมคำว่า "หน้าที่"
เรากำลังฆ่ากันเองทุกนวันในภาคใต้
เราสร้าง "กฎหมู่" ให้เหนือ "กฎหมาย"
เราเดินขบวนประท้องในนทุกอย่างที่เราไม่เห็นด้วย
เราก้าวร้าวต่อกัน เราแตกแยกกัน

และทั้งโลกกำลังจับตามองเราอยู่

เราเคยหยุดคิดกันบ้างไหมว่า
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
จะทรงเสียพระทัยเพียงใด?

80 ชันษาของพระองค์ท่าน หากเปรียบเทียบกับคนธรรมดาก็สมควรที่จะได้พักเต็มที่
ได้รับการดูแลและระมัดระวังเป็นพิเศษ ไม่สมควรที่จะตรากตรำ ทำงานหนัก หรือกระทบกระเทือนใจแต่อย่างใด

แต่กลับเป็นว่า ในปีที่ครบ 80 ชันษาของพระองค์ท่านยังคงต้องทรงงานอยู่ตลอดเวลา
ทั้งๆ ที่ทรงต้องอยู่ภายใต้การถวายการดูแลของคณะแพทยฺ

พระองค์ต้องรับทุกข์ของคนไทยทั้งชาติ

ความสุขของพระมหากษัตรืย์พระองค์นี้ไม่ใช่ประทับอยู่ในพระราชวังใหญ่โตสวยงาม แห่ล้อมด้วยข้าราชบริหาร

หากแต่ความสุขของพระมหากษัตริย์พระองค์นี้คือ เมื่อประชาชรของพระองค์ท่าน
รัก สามัคคีกัน รู้จักความพอเพียง และมีสติ - เพียงเท่านี้เอง

แล้ววันนี้เราทำอะไรกันอยู่?

หรือนี่คือการแสดงความกตเวทีต่อพระมหากษัตริย์ของเรา
credit http://punbb.bevernetwork.com