คัมภีร์สยบแฮกเกอร์ #2

การขโมยข่าวสารข้อมูล
แฮคเกอร์อาจมีเจตนาของการขโมยข่าวสารข้อมูลอยู่ที่การนำข่าวสารข้อมูลไปใช้เอง หรืออาจนำไปขายต่อให้คนอื่น หรือทำไปเพียงเพื่อพิสูจน์ว่าเขาทำได้เท่านั้น ข้อมูลบางอย่างเมื่อนำไปขายก็สามารถทำกำไรให้อย่างงาม เช่น หมายเลขบัตรเครดิตและข้อมูลเกี่ยวกับบัญชีธนาคาร ดังตัวอย่างต่อไปนี้
[พนักงาน 15 คนของบริษัทออโต้แลนด์ ซึ่งเป็นบริษัทขายรถยนต์ในเมืองสปริงฟิลด์ รัฐนิวเจอร์ซีย์ ได้ร่วมกันยักยอกเงินของบริษัทไปได้หลายล้านเหรียญ ด้วยการขโมยข้อมูลทางการเงินของบริษัท พนักงานขายได้ทำการเปลี่ยนที่อยู่ของเจ้าของบัตรเครดิตในข้อมูลที่ได้มา แล้วใช้เลขที่บัตรเครดิตเหล่านั้นไปสมัครเป็นสมาชิกบัตรเครดิตใหม่ กู้เงิน และเบิกเงินสด ทางการประมาณว่ามีผู้ตกเป็นเหยื่อของคนร้ายกลุ่มนี้ถึง 450 ราย
ทางฝ่ายบริษัทออโต้แลนด์ได้แจ้งตำรวจทันทีเมื่อตรวจพบว่ามีการแอบใช้เครื่องคอมพิวเตอร์โดยไม่ได้รับอนุญาต ก่อนหน้านั้น บริษัทเริ่มระแวงสงสัยอยู่ก่อนแล้ว เมื่อมีลูกค้าหลายรายแจ้งเข้ามาว่า พนักงานบางคนของบริษัทได้ติดต่อขอดูข้อมูลทางการเงินของลูกค้าอย่างผิดสังเกต
หลังจากการแกะรอยอยู่ 7 เดือน ทางการจึงรวบตัวเหล่าคนร้ายได้ โดยอาศัยการติดตั้งซอฟท์แวร์และกล้องวงจรปิดเพื่อจับตาดูผู้ต้องสงสัย เป็นเครื่องช่วยในการจับกุม]
ปัจจุบัน ข่าวสารข้อมูลมีค่าดั่งทองคำ ในทุกๆ วันจะมีการโอนย้ายเงินไปมาในระบบอิเลคทรอนิคส์มากยิ่งกว่าการใช้เงินที่จับต้องได้เสียอีก ระบบเครือข่ายที่ใช้โอนย้ายเงินจึงตกเป็นเป้าหมายที่แฮคเกอร์ทั้งหลายต้องการจะบุกเข้าไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ยังดีที่ระบบเครือข่ายประเภทนี้ยังคงความแข็งแกร่งยากต่อการบุกรุกเข้าไปอยู่ แฮคเกอร์จึงจำต้องหันไปหาระบบที่มีความเข้มแข็งน้อยกว่า ซึ่งก็มีอยู่หลายทางด้วยกันในการเข้าไปให้ถึงข่าวสารข้อมูลที่มีความสำคัญทางด้านการเงิน เช่น การดักดูเลขที่บัญชีเงินฝากธนาคารและรหัสลับ แล้วหาข้อมูลส่วนตัวของเจ้าของบัญชีเพิ่มเติมอีกเล็กน้อย อาทิเช่น หมายเลขประกันสังคม นามสกุลเดิมของมารดา เป็นต้น แล้วนำข้อมูลที่รวบรวมทั้งหมดไปแอบอ้างเป็นเจ้าตัว เพื่อทำการยักย้ายถ่ายเทเงินออกจากบัญชีของเหยื่อในท้ายที่สุด
ยิ่งข้อมูลของบุคคลเข้าไปอยู่ในระบบคอมพิวเตอร์มากขึ้นเท่าใด การปกปิดความลับและข้อมูลส่วนตัวก็จะยิ่งเป็นไปได้ยากมากขึ้นเท่านั้น กระนั้น เราก็ต้องพยายามทุกวิถีทาง เพื่อป้องกันมิให้ความเป็นส่วนตัวของบุคคลถูกล่วงละเมิด เพราะสิทธิส่วนบุคคลของใครก็ตาม ย่อมเป็นสิ่งมีค่าที่ต้องถนอมไว้ให้ได้มากที่สุด

การขโมยใช้อุปกรณ์
นอกจากการลักขโมยโดยการยกฮาร์ดแวร์ไปอย่างเห็นๆแล้ว การเข้าใช้งานอุปกรณ์ทางคอมพิวเตอร์ เช่น ซีพียู ดิสค์ หน่วยความจำ ระบบเครือข่าย และเวลาของเซิร์ฟเวอร์โดยไม่ได้รับอนุญาต ก็ถือว่าเข้าข่ายขโมยในกรณีนี้เช่นเดียวกัน รวมไปถึงการแอบใช้โทรศัพท์ของบริษัทเพื่อโทรศัพท์ทางไกลผ่านโมเดมด้วย
[พนักงานเกือบ 100 คนของห้องทดลองแปซิฟิค นอร์ธเวสท์ ถูกจับได้ว่าใช้อุปกรณ์คอมพิวเตอร์ของห้องทดลองไปในการเข้าเว็บไซต์ที่ให้บริการทางเพศในอินเทอร์เน็ตในระหว่างเวลาทำงาน ผลปรากฏว่าพนักงาน 21 คนถูกพักงาน ที่เหลือถูกตักเตือน ในบรรดาพนักงานที่ทำผิดมีทั้งผู้ชายและผู้หญิง ซึ่งทำงานอยู่ในระดับต่างๆ ในห้องทดลอง]
การพิสูจน์หลักฐานของการขโมยประเภทนี้มักเป็นไปได้ยาก และมีหลายครั้งหลายคราวที่ศาลไม่อาจเอาผิดกับแฮคเกอร์ได้ เพราะไม่สามารถคิดคำนวณความเสียหายที่เกิดขึ้น หนึ่งในข้อแก้ตัวที่แฮคเกอร์ชอบนำมาอ้าง ก็คือเขาเพียงแต่ใช้อุปกรณ์ในช่วงเวลาที่ไม่มีคนใช้เท่านั้น ดังนั้น จึงไม่น่าจะถือว่าเป็นการขโมย เพราะว่าไม่มีผู้สูญเสียสิ่งใดสิ่งหนึ่งไปแม้แต่น้อย

การกีดกันผู้อื่น
ความผิดประเภทนี้อาจเป็นผลมาจากการขโมยใช้อุปกรณ์อย่างที่เพิ่งกล่าวมา ซึ่งมากผิดปกติจนผู้ใช้ระบบคนอื่นๆ เกิดความไม่สะดวกในการใช้ระบบเดียวกัน หรืออาจเกิดจากความตั้งใจที่จะกีดกันผู้อื่นโดยตรง ไม่ว่าจะเป็นการตัดชื่อผู้ใช้ทั้งหมดออกจากระบบ การเปลี่ยนรหัสผ่าน การตัดการติดต่อระหว่างระบบคอมพิวเตอร์ศูนย์กลางกับเครื่องของผู้ใช้คนอื่น รวมถึงการปิดระบบด้วย
[นักวิเคราะห์การเงินคนหนึ่งที่ทำงานให้กับมณฑลโคลัมเบียเกิดไม่พอใจการจัดสรรงบประมาณของมณฑล พอดีกับที่เขาได้รับสิทธิในการใช้ฐานข้อมูลเกี่ยวกับการเงินและการลงทุนอยู่ เขาจึงทำการเปลี่ยนรหัสผ่านของระบบคอมพิวเตอร์ที่เก็บฐานข้อมูล แล้วจัดการ"ลืม"รหัสผ่านใหม่โดยทันที การกระทำเช่นนี้ ทำให้มณฑลไม่สามารถนำงบประมาณไปใช้ตามแผนการที่วางไว้ได้ แต่นักวิเคราะห์รายนี้ยังไม่วายเล่นตลก โดยเขาได้ท้าให้ทุกคนเข้า"แข่งขันเดารหัสผ่าน" ซึ่งเขาจะบอกใบ้เกี่ยวกับรหัสผ่านนั้นให้วันละนิดละหน่อย ผู้เกี่ยวข้องต้องใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์กว่าจะทำให้ระบบกลับทำงานได้ตามปกติ ท้ายที่สุด นักวิเคราะห์คนนั้นถูกไล่ออก]
โดยทั่วไป บริษัทมักตั้งคำถามว่า "บริษัทจะดำเนินธุรกิจต่อไปได้หรือไม่ หากระบบคอมพิวเตอร์เกิดใช้การไม่ได้ขึ้นมา ? " และ "ความสูญเสียทางด้านธุรกิจและตัวเงินจะมากน้อยขนาดไหน หากระบบคอมพิวเตอร์ถูกทำลายลง ? " เพื่อประกอบการประมาณความเสียหายของระบบคอมพิวเตอร์ในกรณีที่ต้องประสบกับเหตุการณ์น้ำท่วมหรือไฟไหม้ แต่มาถึงทุกวันนี้ คุณก็ควรรวมกรณีของความเสียหายที่เกิดจากการกระทำของแฮคเกอร์เข้าไปในแผนฉุกเฉินของระบบคอมพิวเตอร์ของคุณด้วย

การสร้างความรำคาญ
การกระทำอันมิชอบผ่านทางระบบคอมพิวเตอร์หลายต่อหลายอย่างเข้าข่ายความผิดประเภทนี้ นับตั้งแต่การก่อให้เกิดความรำคาญเล็กๆ น้อยๆ ไปจนถึงการก่อเรื่องร้ายแรงถึงขั้นคอขาดบาดตาย ปัจจุบันมีการใช้คอมพิวเตอร์มาควบคุมดูแลการทำงานของเครื่องมือเครื่องใช้ต่างๆ มากมาย ยกตัวอย่างเช่น เครื่องจักรขนาดใหญ่ในโรงงาน, ระบบช่วยชีวิตผู้ป่วยในโรงพยาบาล เป็นต้น ดังนั้น จึงเป็นไปได้ว่าเรื่องล้อเล่นนิดเดียวอาจลุกลามกลายเป็นเรื่องใหญ่โตไปได้
[นักศึกษาคนหนึ่งลุกจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขาโดยไม่ได้ออกจากระบบให้เรียบร้อย จึงมีใครคนหนึ่งแอบเข้ามาใช้คอมพิวเตอร์ของเขาส่งอีเมลล์ขู่เอาชีวิตประธานาธิบดีของสหรัฐอเมริกา ดูเหมือนเป็นเรื่องล้อเล่น แต่หน่วยสืบราชการลับไม่เห็นเป็นเรื่องตลก และได้มาถึงที่มหาวิทยาลัยเพื่อสอบสวนผู้ที่มีชื่อในอีเมลล์ว่าเป็นผู้ส่งอีเมลล์นั้น แต่ทางผู้ดูแลระบบคอมพิวเตอร์ของมหาวิทยาลัยยืนยันในความบริสุทธิ์ของนักศึกษา เพราะจากการตรวจสอบบันทึกการทำงานของระบบ พบว่าไม่มีการทำงานใดๆ ที่คอมพิวเตอร์เครื่องนั้นอยู่นาน จนกระทั่งอีเมลล์ถูกส่งออกไป และภายหลังจากนั้น ก็ไม่มีการทำงานใดๆ ที่คอมพิวเตอร์เครื่องนั้นอีกนานเช่นกัน ข้อเท็จจริงอีกประการหนึ่งคือ โปรแกรมส่งอีเมลล์ที่ใช้ส่งก็ไม่ใช่โปรแกรมที่นักศึกษาคนนั้นใช้อยู่เป็นประจำด้วย หลักฐานเหล่านี้เป็นเครื่องยืนยันว่า มีผู้ประสงค์ร้ายแอบมาส่งอีเมลล์ในขณะที่เจ้าของเครื่องตัวจริงผละจากหน้าจอไปทำธุระที่อื่น หน่วยสืบราชการลับยอมรับในเหตุผลและยังคงควานหาตัวผู้ส่งอีเมลล์นั้นต่อไป]