อาจจะยาวสักนิด
สวัสดีค่ะ..ดิฉันชื่อ หน่อย (นามสมมุติ) อายุ 15 ปี
บ้านดิฉันอยู่ในกรุงเทพเนี้ยล่ะค่ะ..ฉันยังจำได้ไม่ลืม..เมื่อครั้งหนึ่งฉันอยู่ ม.4
วันนั้นฉันพลาดไปจริงๆค่ะ..ในงานวันเกิดเพื่อน (ไม่ขอเอยนาม)
..เพื่อนชวนฉันไปงาน..ฉันตอบตกลงโดยไม่คิดว่าจะมีภัยตามมา..เมื่อเลิกเรียนแล้วเพื่อนนัดเจอก่อนที่ต้นไทร..จะมีรถมารับไปบ้านเพื่อนอีกต่อนึ่ง..ฉันก็ยังไม่ได้คิดอะไร..เพราะว่ามีเพื่อนผู้หญิงในห้องไปกันเยอะอยู่..เมื่อฉันกับเพื่อนๆในห้องไปถึงต้นไทร..ฉันประหลาดใจเล็กน้อย..เพราะมีคนที่ฉันไม่รู้จักตั้งหลายคน..แต่เป็นเพื่อนของเพื่อนอีกที..ส่วนมากเป็นผู้ชาย..ส่วนใหญ่ใส่เสื้อสีดำ..วันนั้นมีรถตู้ไปรับถึง
4
คันด้วยกัน..พวกเราต้องแบ่งกันขึ้นรถ..และมีพวกผู้ชายเหล่านั้นนั้งสลับไปด้วย..พวกเขาพูดจาสุภาพและก็พูดจาเพราะมาก..เมื่อไปถึงบ้านเพื่อน..(บ้านเพื่อนไม่ใช่ในกรุงเทพน่ะแต่เป็นชานเมือง..รอบๆเป็นทุ่งนา)..ฉันถามเพื่อนว่าทำไมไม่จัดในบ้านที่กรุงเทพ..มาจัดบ้านนี้ทำไม..แต่ฉันก็ไม่ได้คำตอบอะไรจากเพื่อน..ในบ้านเปิดเพลงซะหูแทบแตกแต่ดีต้องที่เป็นเพลงมันส์ๆและเป็นเพลงออกแนวฮิปๆ
งานนี้มีเต้น..แนวนอนมีปาร์ตี้ก็ต้องมีของมึนเมาควบคู่กันไป..เพื่อนฉันคนหนึ่ง(ไม่ขอออกนาม)เอาไวน์มาให้..ฉันก็รับไว้โดยไม่สงสัยอะไร..เพราะมันก็
o.k.
อ่ะนะ..เพื่อนๆกันทั้งนั้น..ฉันดื่มเข้าไปอึกแรก..ความรู้ฉันมึนหัวมาก..มากซะจนแทบไม่มีแรงที่จะยืน..ฉันเดินไปนั้งลงที่เบาะข้างๆ.."บ้าจริง..เป็นไปได้ไง..กินคำแรกมึนหัวอะไรขนาดนี้..ยังกะกินสัก
10 กว่าขวดภายในเวลา 1 นาทีเลย"ฉันเริ่มบ่นกับตัวเอง เพราะปกติฉันดื่มมากกว่า 1
แก้วอยู่แล้ว..แต่ครั้งนี้ไม่รู้เป็นไงก็เลยนึกว่าเราคออ่อนเองสงสัยของมันเเรง..แต่ไม่น่าจะเป็นไปได้..เพื่อน(เจ้าของงานวันเกิด)เดินมาถามว่า.."ไม่หนุกหรอ..ถึงไม่ออกมาเต้นเลย..เห็นนั้งอยู่นานแล้วนะ..ไวน์ที่ให้ก็ไม่ค่อยดื่ม..ไม่หร่อยหรอ..ถึงไม่ดื่ม"..ฉันก็ตอบไปว่า"ป่าว..ที่ฉันไม่เต้นอะมันยืนไม่ไหว..ที่ไม่ดื่มอ่ะฉันมึนหัว".."หรอ"..เสียงของเพื่อนพูดขึ้นมาเมื่อฉันพูดจบใบหน้าเขาอมยิ้มเล็กน้อย..เหมือนมีความในแฝงอยู่..ฉันรวบรวมพลังยืนขึ้นอีกครั้งแต่กลับทรุดตัวลงไปนั้งเหมือนเดิม..สักพัก..ฉันรู้สึกว่าสายตาของฉันมีอะไรที่ผิดปกติเสียแล้วเพราะฉันเริ่มจะมองอะไรไม่ชัดเจน..ทุกอย่างเป็นภาพลางๆมัว.."ไม่..ไม่จริง..ทำไม..ทำไมมันเลื่อนลางไปหมด"ฉันพูดขึ้นมาพร้อมกับมาใครก็ไม่รู้มาพยุงฉันให้ลุกขึ้นจากที่..ถึงฉันจะไม่รู้จักเขา..มองหน้าเห็นไม่ค่อยชัด..แต่ก็รู้ว่าเขาเป็นผู้ชาย..เพราะว่า..เสื้อที่เขาใส่เป็นสีดำและพาฉันเข้าไปในห้องๆนึ่ง..เขาพลักฉันลงบนเตียง..แล้วเขาค่อยๆปลดกระดุมที่เสื้อของฉัน..ที่ละเม็ดๆ..ตอนนั้นฉันพยายามรวบรวมสติ..และต่อสู้ว่าง่ายๆขัดขืนนั้นเอง..ฉันไม่ยอมเขาง่ายๆแน่..แต่ยิ่งดิ้นฉันกับยิ่งหมดแรงที่จะสู้มากขึ้น..ฉันพยายามพลักเขาและร้องให้คนช่วย..ให้ตายเถอะไม่มีใครได้ยินเสียงฉันเลย..ในขณะที่ฉันพยายามดิ้นร้น..ขอร้อง..แรงและกำลังของฉันก็เริ่มหมดไปทุกที..ทุกที..จนฉันหมดแรง..ได้แต่ร้องไห้เท่านั้น..และฉันก็จำความไม่ได้อีกเลย..จนกระทั้ง..เช้าของอีกวัน..ฉันรู้สึกตัวขึ้น.."ฮือๆฮือๆฉันเสร็จเขาแล้ว..ฉันเสียตัวแล้ว"หลักฐานที่อยู่ตรงหน้า..บนเตียงนั้น..ทั้งเจ็บอวัยวะเพศตัวเอง..และเลือดที่ไหลออกจากช่องคลอด..ทำให้ฉันรู้ว่า...ฉันเสียตัวแล้ว..ฉันเสียตัวแล้วจริงๆ..ฉันรับมันไม่ได้..ฉันอยากจะฆ่าตัวตาย..แต่ฉันก็ตั้งสติ..ไม่ให้ตัวเองนั้นทำอย่างนั้น..เมื่อฉันตั้งสติได้ฉันก็ไปอาบน้ำ..แต่งตัว..เมื่อฉันเปิดประตูห้องออกไป..สภาพที่เจอ..ผู้ชายเหล่านั้นกลับกันไปหมดแล้ว..ผู้หญิงทุกคนในงานนั้น..เสียตัวเมื่อฉันเลย..เพียงพวกนั้นดีกว่าฉันหน่อย..ตรงที่หมดสติไปแล้ว..แล้วโดนเอา..ที่ฉันรู้เพราะว่า..พวกนั้นบอกว่าไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหน..และทำไมเจ็บอวัยวะเพศ..แต่ฉันคิดว่า..ฉันจะไม่บอกพวกนั้นเรื่องนี้..เรื่องที่มันโดนเอาตอนที่ไม่มีใครรู้ตัว..แต่ฉัน..คงจะตรงกันข้าม..ฉันจำภาพนั้นได้ตลอดชีวิต..ภาพที่ฉันพยายามดิ้นร้น..แต่สุดท้าย..ฉันก็ไม่เหลืออะไรเลย..ไม่เหลืออะไรเลยจริงๆ..มันคงเป็นตราบาปไปตลอดชีวิตของฉัน..ที่ไม่มีวันลืม..แหละให้อภัยตัวเองได้เลย
