อย่างน้อยขอบรรลุเป็นพระโสดาบัน คิดว่าชาตินี้จะทำกันได้ไหมครับ
ของผมคิดว่าผมคงไม่ถ้าผมยังใช้ชีวิตฆราวาสอยู่ ผมคิดว่ายุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้วสังคม สิ่งแวดล้อมต่างจากสมัยพุทธกาลมาก ที่สมัยนั้นส่วนมากยังมีแต่ป่าเขาผู้คนจำนวนมากต่างก็แสวงหาทางหลุดพ้นกัน ผมว่าถ้าผมเป็นฆราวาสในสมัยนั้นผมก็น่าจะมีทางบรรลุได้อยู่
ซึ่งต่างกับสมัยนี้ที่เต็มไปด้วยความเจริญเทคโนโลยี ผู้คนสบายจนชิน สิ่งยั่วตัณหาราคะมีมากมาย แค่ผมออกจากบ้านไปมหาลัยก็ทำให้สติผมแตกกระเจิงได้ง่าย ๆ แต่ล่ะคนเล่นใส่กันซะ รายการธรรมมะ ก็มีน้อยเต็มที เปิดโทรทัศท์ไปก็เจอแต่ ละครน้ำเน่าที่สร้างมาตรฐานทางด้านวัตถุมากกว่าจิตใจ
คนศึกษาธรรมกลายเป็นคนแปลก(ในสายตาคนทั่วไป) ลัทธิความเชื่อและคำสอนผิดๆ เกิดขึ้นมากมาย ยากเหลือเกินที่จะบรรลุธรรม
หนทางเดียวที่ผมมองออกตอนนี้คือไปบวชพระ เป็นพระวัดป่า ย้ำ ! ต้องวัดป่าเท่านั้น
(ความเห็นส่วนตัวนะ)
